Bi vê nivîsa 4.206ê piştî weşana 5 salan em navberê didin weşana xwe. 2020ê bi Birûsk Aryan dest pê kir, paşê Wahdet Uçar, Ekrem Yildiz, Semîha Yildiz, Beril Caymaz, Gulistan Korban û
Fexrîya Adsay li ser nivîsa min a Firat Cewerî, Heqîqeta Romanê û Ekola Swêdê nivîseke balkêş nivisîye. Herwiha çend pirsên watedar û çend tespitên hêjayê nîqaşê kirine. Bi ya min rexne sîya
Alî Duran Topuz Birçîbûna Herêmê: Ji Çîrokekê Heta Rastiyê Di çîrokeke Qoçgîrîyê de, dayikek û lawikek bi hev re dipeyivin. Zarok bi neçarî dibêje: “Dayê, ez birçî me!” Dayik bersivê dide: “Lawiko,
Di salên 1980yan de dewleta tirkan careke din li me hat xezebê. Çi li hundir û çi li derve wek milet me bi hev re gelek salên xerab derbas kirin. Û wer
Mektûba Ferec Koyistanî û Gelabiyê Newrozê “Dinya biçûk e” dibêjin. Lewre divê mirov zêde ecêbmayî jî nemîne ji gelek tiştan. Bihara 2023yan, min xwe di ser medyaya civakî re gihandibû mixaletiyekî bavê
Newroz ji bo hemû gelên Îranî ayîneke çandî ye ku nîşaneya hatina bihar û rojeke nû ye, lê ji bo kurdan, ev cejn/rîtuel, pireke bêdem/kat e ku paşeroj, niha û pêşerojê bi
Muhammed Nurullah Kiliç nivîsîye Di destpêkê de da ku mijar û armanc çêtir were fêmkirin ez dixwazim qala perwerde, ziman û zarokatiyê bikim. Gelo ziman, perwerde û heyama zarokatiyê çi ye û
— 12ê Adarê hin xebatkarên Gazete Duvarê wek hemî rojan çûn odeya nûçeyan, kompîtera xwe vekirin û li rojevê nêrîn. Hinek jî li ser nûçeyên xwe dixebitîn. Paşê lê hesiyan ku nûçeya
Eduardo Galeano ji ber şert û mercên wehşiyane di sala 1973yan de terka welatê xwe dike û diçe sirgûnê. Li sirgûnê tevî hevalên xwe kovareke bi navê Crisis derdixin. Ev kovara çandî,
21ê Sibatê, di sala 1999a de, ji aliyê UNESCOyê ve wek “Roja Zimanê Dayîkê” hat qebûl kirin. Bi taybetî ji bo me, ji bo milleteke zimanê wî roj bi roj li ber