Sirûda Çûyînê
Jiyan jî dişibe tîrêjên rojê, herwiha mirov jî, carna zû carna dereng ji nav me bar dikin û diçin ew tîrêj… Şukran xanimê her roj li Bilind digeriya, dîsa rahişt telefona xwe
Bîranînên Şehkirî
Xaltîka berfê bi tena serê xwe du keç mezin kiribûn û bi firê xistibûn. Piştî ku her du ketin zanîngehê berê xwe dane Stenbolê, yekê beşa Bijişkî yekê jî ya Parêzerî dixwend. Hefteyê rojekê li dêya xwe digeriyan, ji roja
Hibra Pênûsa Celadet Beg
Ez êdî gîham armanca xwe delala min, min dixwest ku ji nav zarokên min hema yek
Peykerên Penaber
Min dîsa berê xwe da pêşangehê, sê zarok li dora peykerekî zîz bûne, zêde nêzîkî wan
Stêrkek Xuricî ji nav Dilê Zarokatiyê
“Di taldeya ewrên giran de mam, neçûm Di siya pelên daran de xûya nebûm, dîsa neçûm Min pişta xwe da kîjan stêrkê xuricî çû Lê ez ê pişta xwe bispêrim ronahiya xwe
Follow